خطبه اول

همه‌ی شما برادران و خواهران گرامی را در آستانه‌ی عاشورای حسینی به پیروی از اباعبدالله‌الحسین (ع) و ملازمت راه اولیا و انبیای بزرگ الهی و پارسایی و احتراز از هواهای نفسانی سفارش و دعوت می‌کنم.

از خداوند بزرگ می‌خواهیم به همه‌ی ما توفیق بندگی خالصانه و اطاعت از اولیای خودش را عنایت بفرماید.

قسمت‌هایی از خطبه مشهور امام حسین (ع)

یکی از محورهای این خطبه امربه‌معروف و نهی از منکر است.

بنا بر بعضی قول‌ها این خطبه را امام حسین (ع) در منا و مراسم حج و در جمع مسلمان‌ها که از نقاط مختلف جمع بودند القاء کردند.

ازنظر زمان بعضی از نقل‌ها دارد که دو سال قبل از مرگ معاویه و بعضی نقل‌ها دارد که یک سال قبل از مرگ معاویه در سنه‌ی 60 در مراسم حج سال 59 یا 60 هجری به مسلمان‌ها خطاب کردند.

در اوضاع و احوالی که سه چهار سال از عمر منحوس معاویه باقی بود.

تأکید معاویه بر ولایت‌عهدی یزید دو علت داشت،

1. یزید در طول سال‌های گذشته بر امام حسن (ع) غالب شده بود، بسیاری از شخصیت‌های مجاهد، مبارز و شایسته‌ای که معتقد به پیروی از علی بن ابی‌طالب (ع) بودند را از بین برده بود.

 2. بسیاری از بزرگان صحابه‌ی علی بن ابی‌طالب (ع) در دوره‌ی زمامداری معاویه قلع‌وقمع شدند؛ و چون بر همه‌ی کارها مسلط بود، در این سال‌ها بیشتر به فکر ولایت‌عهدی یزید و استمرار خلافت بنی‌امیه بود.

در اوضاع‌واحوال چند سال آخر عمر معاویه، مواضع امام حسین (ع) با مواضع قبل متفاوت است؛ یعنی از ناحیه‌ی خاندان رسالت و ولایت و امام حسن (ع) و بعد امام حسین (ع) عهد و صلح‌نامه رعایت شد، اما در سه چهار سال اخیر امام حسین (ع) به دلیل اینکه می‌دید برخلاف صلح‌نامه و برخلاف مصالح اسلام کسی روی کار می‌آید و ولایت‌عهدی به یک شخص فاسد سپرده می‌شود، مواضع روشن‌تری می‌گرفت.

تعداد زیادی نامه‌نگاری در سه چهار سال اخیر بین امام حسین (ع) و معاویه بود.

معاویه در یکی از نامه‌ها، امام حسین (ع) را به بیعت با یزید دعوت کرده و در نامه‌ی دیگر می‌نویسد که من شنیده‌ام که تو علیه من توطئه می‌کنی؛ و امام حسین (ع) در پاسخ می‌نویسد: گزارش‌هایی که به تو رسیده است، دروغ است و من به خدا پناه می‌برم از اینکه علیه تو کار نمی‌کنم.

در این اوضاع‌واحوال سیاسی که معاویه خط مقابل رسالت و ولایت را تعقیب می‌کند و می‌خواهد برای بعد از خودش یزید را تحکیم و تثبیت کند و در شرایطی که کمتر صدای اعتراضی بلند می‌شود و آدم‌های آزاده و بزرگ در خاک و خون افتاده و بقیه هم در محاصره و تضییقات هستند، امام حسین (ع) موضع می‌گیرد و آرام‌آرام آن را قوی‌تر می‌کند؛ و یکی از بندهای صلح‌نامه این بود که معاویه نباید بعد از خود به فکر ادامه‌ی زمامداری باشد.

در ادامه‌ی این جریانات امام حسین (ع) در منا، در برابر جمعی از نخبگان امت، علما، صاحبان فکر و خبرگان امت اسلام که از نقاط گوناگون عالم اسلام در مراسم حج حضور داشتند، به خیمه‌ی ابی‌عبدالله (ع) در منا دعوت شدند.

امام حسین (ع) در اواخر کار معاویه است. برنامه‌ها و توطئه‌های انحراف مسیر ولایت و زمامداری جامعه طراحی شده، معاویه نقشه‌ها کشیده و بیعت‌ها گرفته و امروز در منا امام حسین (ع) می‌خواهد موضع روشنی بگیرد و بزرگان امت را که در مراسم حج حضور یافتند را روشن کند.

یک بخش این است که امام حسین (ع) مردم را بر فضائل خاندان عصمت و طهارت به گواهی می‌گیرد و قریب بیش از 30 مورد از موارد فضیلت‌ها و منقبت‌ها و سوابق خاندان رسالت را نقل می‌کند که ای مردم آیا نشنیده‌اید که پیامبر (ص) در غدیر خم چه فرمود؟ آیا نمی‌دانید که علی (ع) در خیبر چه بود؟ مردم گفتند آری شنیده‌ایم.

امام حسین (ع) جامعه را روشن می‌کند؛ که ما خاندان و مسیر ولایتی هستیم که از خود پیغمبر اکرم (ص) شروع شد.

خطابه امام حسین (ع)

امام حسین (ع) در جمع علما و نخبگان امت در مراسم حج در صحرای منا خطابه می‌خواند.

از آیاتی از قرآن شروع می‌کند که علمای یهود مذمت شده‌اند به خاطر اینکه حق را کتمان کرده و امربه‌معروف و نهی از منکر نکردند.

آیا آیات قرآن از باب امربه‌معروف و نهی از منکر نشنیده‌اید؟ آیا نمی‌بینید که خدا در آیات سوره‌ی توبه در باب امربه‌معروف و نهی از منکر چه می‌گوید؟

خداوند می‌فرماید از ویژگی‌های زنان و مردان مؤمن این است که دوست و رفیق یکدیگر و اهل امربه‌معروف و نهی از منکر باشند؛ و خدا می‌دانست وقتی‌که امربه‌معروف و نهی از منکر با دامنه‌ی وسیعی که دارد موردتوجه قرار بگیرد، همه‌ی فرایض و مبانی دین در جای خودش قرار می‌گیرد.

امربه‌معروف و نهی از منکر دعوت به اسلام است.

وقتی‌که شما می‌بینید مسیر زمامداری از معاویه‌ی خبیث به یک فرد ناشایسته‌ی دیگری منتقل می‌شود، وظیفه‌ی امربه‌معروف و نهی از منکر شما این است که حرف بزنید. امربه‌معروف و نهی از منکر دعوت مؤمنان و صالحان به اسلام و مسیر صحیح اسلام است. با امربه‌معروف و نهی از منکر ظلم‌ها فرومی‌نشینند، ناشایسته‌ها کنار می‌روند، صالحان بر سر کار می‌آیند و فقرا موردتوجه و رسیدگی قرار می‌گیرند.

ای کسانی که از نقاط مختلف آمده‌اید و ادعای علم و فهم و دانش دارید و در مراسم حج شرکت کرده‌اید، شما گروهی هستید که به علم شناخته‌شده و با سوابق خوب و امتیازات بالا شناخته شده‌اید. شما را چه شده که این‌طور در خواب فرورفته‌اید و از امتیازات اسلام بهره می‌برید اما آماده‌ی فداکاری در راه اسلام نیستید.

این درد بزرگی است که ابی‌عبدالله­الحسین (ع) جامعه‌ی آن روز را مبتلای به آن می‌بیند.

امام حسین (ع) می‌فرماید: اگر در مسیر درست امامت و ولایت قرار نگیرید و به دفاع از حق نپردازید، ترس من این است که عذابی بر شما نازل شود.

در چشمان خود می‌بینید که عهدها و پیمان‌های الهی زیر پا گذاشته می‌شود. مبانی و معارف الهی مورد ستم و غفلت قرار می‌گیرد و آرام هستید.

اگر علاقه‌مند به مسیر رسالت و مبانی حق و خطی هستید که رسول خدا (ص) ترسیم کرد، در برابر این پیمان‌های شکسته‌ی خدا باید بر خود بلرزید و احساس خطر کرده و از حقوق الهی دفاع کنید.

آیا نمی‌بینید که حقوق خدا زیر پا است و حقوق مستضعفین و ضعفا برده شده و در کاخ‌های معاویه و یزید مصرف می‌شود و شما سخن نمی‌گویید.

راه و رسم شما سازش‌کاری با ظالمان شده است، درحالی‌که خدا تکلیف شما را مشخص کرده است.

این از ادله‌ی ولایت‌فقیه است که امام (ع) در کتاب حکومت اسلامی خود آورده است.

امام حسین (ع) از فضائل اهل‌بیت (ع) در سخنان بسیار مفصل شروع کرد، بعد علما را مورد خطاب قرار داد که وظیفه‌ی سنگین و دشوار است و شما بی‌تفاوت شده‌اید و دیگری بر فریضه‌ی امربه‌معروف و نهی از منکر به‌عنوان یک محور بزرگ و ستون خیمه‌ی فرایض الهی تأکید کرد که این ستون خیمه را نگاه‌دارید تا جامعه‌ی شما مسیر تقوا را طی کند.

امام (ع) می‌فرمایند: مجاری امور و سرنوشت کارها باید به دست عالمان پاک و امین خدا قرار بگیرد.

این‌ها محورهای اصلی زمامداری و مجاری امور و احکام الهی هستند، شما هم باید این ویژگی‌ها را داشته باشید و مجاری امور را به دست گرفته و جامعه را هدایت کنید.

این منزلتی است که خدا به شما داده و شما به خاطر خیانت و سستی خودتان این‌ها را از دست داده‌اید.

مگر نمی‌بینید که معاویه بر همه‌ی مقدرات جامعه حاکم شده، همه‌ی مناسک دین، زیر پا است و مهم‌ترین رکن اسلام که امامت و ولایت باشد امروز غریب و مظلوم است و کار به‌جایی رسیده که ابی‌عبدالله (ع) مظلومانه در یک بیابان و منا باید این‌طور احقاق حق کرده و مردم را روشن کند.

روضه

سلام و درود خدا بر تو ای سالار شهیدان

این سال‌های سخت دوره‌ی معاویه می‌گذرد، امام حسین (ع) روشن گری می‌کند و بعد از مرگ معاویه فشارها وارد می‌شود برای اینکه از ابی‌عبدالله (ع) برای یزید بیعت گرفته شود. در این هنگامه است که امام حسین (ع) با یک مظلومیت خاصی از مدینه و از شهر جد بزرگوار خود بیرون می‌رود.

دو شب در کنار جد بزرگوار خود به عبادت می‌پرداختند و وداع می‌کردند. شب آخر بود که در کنار قبر جد بزرگوارش نماز خواند و بعد از نماز خطاب به خداوند عرض کرد، خدایا این قبر جد من و رسول خدا (ص) است و من فرزند دختر او هستم. خدایا تو می‌بینی که چگونه بر من فشارها تحمیل شد، خدایا تو می‌بینی که چگونه مظلوم شدم و خدایا تو خود می‌دانی که من امربه‌معروف و خوبی را دوست دارم و منکر را ناپسند می‌دارم. خدایا از تو می‌خواهم که خیر و خوبی را برای من مقرر کنی.

راوی می‌گوید: در کنار قبر جدش، در مسجدالنبی دیدم که ابی‌عبدالله (ع) تا صبح گریه و عبادت می‌کند.

می‌خواهد از جد خود وداع کرده و به سفری برود که عاقبتش شهادت و فداکاری در راه خدا است.

صبح که شد دیدم ابی‌عبدالله (ع) سر به زمین گذاشت و لحظاتی به خواب رفت؛ و از خواب بیدار شد و دیدم حسین (ع) گریه می‌کند. از او سؤال کردم که چه خوابی دیدی؟

 فرمود: در خواب دیدم که ملائکه گرداگرد رسول خدا (ص) را گرفتند و رسول خدا (ص) به کنار من آمد و مرا به سینه گرفت و بوسید و خطابی به من کرد که فرزند عزیزم من می‌بینم که به‌زودی تو را در صحرای سوزان کربلا به شهادت رساندند، می‌بینیم که به دست امت ناآگاه و ظالم شهید شدی، جنازه‌ی تو را در کربلا می‌بینم که به قتلگاه افتاده درحالی‌که تشنه است.

لاحول ولاقوة الا بالله العلی العظیم وَسَیعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَی مُنقَلَبٍ ینقَلِبُونَ[1]

 بسم‌الله الرحمن الرحیم

إِنَّا أَعْطَینَاک الْکوْثَرَ فَصَلِّ لِرَبِّک وَانْحَرْ إِنَّ شَانِئَک هُوَ الْأَبْتَرُ[2]

خطبه دوم

اعوذبالله السمیع العلیم من الشیطان الرجیم بسم الله الرحمن الرحیم نحمده علی ما کان و نستعینه من امرنا علی ما یکون و نؤمن به و نتوکل علیه و نستغفره و نستهدیه و نعوذ به من شرور انفسنا و سیئات اعمالنا و نصلی و نسلم علی سیدنا و نبینا ابی‌القاسم محمد (ص) و علی آله الاطیبین الاطهرین لا سیّماسیدنا و مولانا و امامنا امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب و صل علی صدیقة الطاهرة فاطمة الزهراء و علی الحسن و الحسین سیدی شباب اهل الجنةوعلی ائمة المسلمین علی بن الحسین و محمد بن علی و جعفر بن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمد بن علی و علی بن محمد و الحسن بن علی و خلف القائم المنتظر (عج) حججک علی عبادک و امنائک فی بلادکاجمعین اعوذ بالله سمیع العلیم من الشیطان الرجیم. بسم الله الرحمن الرحیم یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ[3]. عباد الله اوصیکم و نفسی بتقوا الله

همه‌ی شما برادران و خواهران گرامی را به تقوا، پارسایی، ذکر و یاد مرگ، عمل به دستورات خدا و پیروی از سیره‌ی اولیاء و صالحان سفارش و دعوت می‌کنم.

خداوندا به همه‌ی ما توفیق عزاداری خالصانه‌ی اباعبدالله­الحسین (ع) و پیروی از مسیر ولایت و امامت آن حضرت عنایت بفرما.

عزاداری امام حسین (ع)

ایام شهادت اباعبدالله­الحسین (ع) و یاران باوفایش را گرامی می‌داریم و این مناسبت را به محضر بقیة‌الله الاعظم و مقام معظم رهبری تسلیت عرض می‌کنیم.

مشعل عزاداری ابی‌عبدالله­الحسین (ع) مشعل نورانی است که از آن فیوضات و برکات زیادی عاید فرد و جامعه‌ی اسلامی می‌شود؛ و از این جهت است که این مسیر عزاداری امام حسین (ع) باید روزبه‌روز پررونق‌تر و گرم‌تر و عاشقانه‌تر باشد.

این مراسم‌ها از پشتوانه‌های استقلال و عظمت این کشور و ذخیره‌ی قیامت و آینده‌ی همه‌ی ما است.

شفاعت ابی‌عبدالله (ع) یک شفاعت عام و شاملی است که اول شامل عزاداران واقعی آن می‌شود. مقام شهادت امام حسین (ع) مقام ممتازی است که خدا در قبال شهادت به ایشان داده است.

در ایام عزاداری امام حسین (ع) شما عاشقان و شیفتگان ولایت و ابی‌عبدالله باید برای دنیا و آخرت خود از این عزاداری استفاده کنید؛ و بحمدالله شما ملت روسفید در پیشگاه خدا هستید، شما مردم آزمایش داده و قوی و باصلابت در ادامه‌ی راه امام حسین (ع) هستید.

سعی کنید در این ایام دل‌ها را خالص کنید؛ و کمال عزاداری این است که دل‌ها به سمت حسین (ع) پر بزند.

از اختلاف و دعوا در عزاداری‌ها جداً باید پرهیز کرد زیرا تمام اجرها را از بین می‌برد.

در ایام عزاداری سران هیئات، حسینیه‌ها، مداح‌ها و خود مردم باید تلاش کنند که برای دفاع از اسلام، انقلاب اسلامی و تبلیغ درست و امربه‌معروف و نهی از منکر بهره‌برداری درستی شود. وظیفه‌ی آن‌ها این است که عزاداری‌ها را روی یک معیار و منطق درست تنظیم کنند؛ و از این ایام باید بهترین بهره را برای اصلاح جوانان، مسائل تربیتی، اخلاقی و سیاسی به شکل درست و صحیح آن ببریم.

شرکت در نماز جماعت

وقت اذان ظهر و در روز عاشورا همه باید در هر جایی که هستند صف در صف در جماعت شرکت کنند.

اهتمام به نماز جماعت در شب‌ها، روزها و مخصوصاً تاسوعا و عاشورا، مهم‌ترین انتظاری است که شخص ابی‌عبدالله­الحسین (ع) از عزاداران خود دارد.

حضور در انتخابات

هیچ عذری برای عدم حضور در انتخابات نیست.

مهم‌ترین صحنه‌های حضور آزادانه و آگاهانه‌ی شما انتخابات است که باید از مراجع معظم تقلید و مقام معظم تقلید اطاعت کرد و شرکت یکپارچه و منسجم در انتخابات داشت.

کشور ما باید در روز انتخابات با اکثریت جمعیت و به‌صورت آبرومند در انتخابات شرکت کنند.

بعد از تأیید شورای نگهبان باید زمینه برای اینکه هرکس حرف خود را بزند باشد؛ و باید اخلاق انتخاباتی رعایت شود.

مقام معظم رهبری تأکید کردند که بعد از تأیید شورای نگهبان انتخاب اصلح، وظیفه‌ی خود مردم است که باید دقت کنند و آن را کم نگیرند.

شرکت جدی و فعال، رعایت اخلاق اسلامی و تأمل و تفکر برای انتخاب اصلح باید در انتخابات رعایت شود.

امیدواریم خداوند آنچه را که خیروبرکت دارد برای جامعه‌ی اسلامی مقرر بفرماید.

روز واکسن فلج اطفال

در مورد واکسن فلج اطفال، کشور ما موفق بوده و قدم‌های خوبی برداشته است.

از همه‌ی کسانی که در سال قبل و امسال در این برنامه شرکت کردند، تشکر می‌کنم.

همه باید به این امر که به سلامت جامعه برمی‌گردد و اهمیت زیادی دارد، اهتمام کنند.

اواخر سال تحصیلی

ان‌شاءالله آموزش‌وپرورش، خانواده‌ها و خود بچه‌ها به حوزه‌ها و علوم و معارف اسلامی که در این شهرستان هست توجه داشته باشند.

دعا

خدایا به همه‌ی ما توفیق روزافزون عنایت بفرما! سلام‌های خالصانه‌ی این جمع را به محضر اباعبدالله­الحسین (ع) و شهدای کربلا و حضرت بقیة‌الله الاعظم عنایت بفرما! رحمت و برکات خود را بر ما نازل بفرما...

 


[1]سوره شعرا آیه 227

[2]سوره کوثر آیات 1 الی 3

[3]سوره حشر، آیه 18